Kalkulator BMI: oblicz BMI, wskaźnik masy ciała i obwód talii

BMI obliczasz, dzieląc masę ciała w kilogramach przez wzrost w metrach podniesiony do kwadratu. Osoba ważąca 75 kg przy wzroście 1,70 m ma BMI równe 75 podzielone przez 2,89, czyli 25,9. Kalkulator na tej stronie robi to samo działanie w przeglądarce, więc żadne dane nie wychodzą z Twojego urządzenia.

Wzór na BMI to masa ciała w kilogramach dzielona przez kwadrat wzrostu w metrach, czyli kg/m2. Nazywa się go też wskaźnikiem Queteleta, od belgijskiego statystyka, który zaproponował go w XIX wieku do opisu populacji, a nie pojedynczego pacjenta. Ta geneza tłumaczy większość ograniczeń BMI.

Za prawidłowe u dorosłego uznaje się BMI od 18,5 do 24,9. Poniżej 18,5 mówimy o niedowadze, od 25,0 do 29,9 o nadwadze, a od 30,0 o otyłości. To klasyfikacja Światowej Organizacji Zdrowia i dotyczy osób dorosłych, które nie są w ciąży ani nie mają nietypowego składu ciała.

Otyłość zaczyna się od BMI 30,0. Dzieli się ją na trzy stopnie: pierwszy od 30,0 do 34,9, drugi od 35,0 do 39,9 i trzeci od 40,0 w górę. Powyżej 40 przyjmuje się, że nadmiar tkanki tłuszczowej jest na tyle pewny, że nie trzeba go potwierdzać dodatkowym pomiarem ciała.

Nie. W styczniu 2025 roku komisja czasopisma „The Lancet Diabetes & Endocrinology” zaleciła, żeby do potwierdzenia nadmiaru tkanki tłuszczowej dokładać do BMI co najmniej jeden pomiar ciała: obwód talii, stosunek talii do wzrostu albo stosunek talii do bioder. Wyjątkiem jest BMI powyżej 40, gdzie nadmiar tłuszczu można przyjąć bez potwierdzania.

U kobiet otyłość brzuszną pierwszego stopnia rozpoznaje się od 80 cm, a drugiego powyżej 88 cm. U mężczyzn progi wynoszą 94 cm i powyżej 102 cm. Są to wartości podawane przez Narodowe Centrum Edukacji Żywieniowej i oznaczają kolejno znaczne oraz bardzo wysokie ryzyko powikłań metabolicznych.

Zmierz w połowie odległości między dolnym brzegiem łuku żebrowego a górnym grzebieniem kości biodrowej, na gołej skórze, na spokojnym wydechu, nie wciągając brzucha. Centymetr ma przylegać, ale nie wcinać się w ciało. Mierz zawsze w tym samym miejscu i o tej samej porze dnia, najlepiej rano, bo w ciągu doby obwód zmienia się o kilka centymetrów.

Nie w tej postaci. U dziecka liczy się to samo BMI, ale wyniku nie porównuje się do progów 25 i 30, tylko odnosi do siatki centylowej dla wieku i płci. Na polskich siatkach z badań OLA i OLAF nadwagę rozpoznaje się powyżej 85. centyla, a otyłość powyżej 97. centyla. Część poradni stosuje próg 95. centyla.

Nie u każdego. BMI nie odróżnia mięśni od tłuszczu, więc u osoby umięśnionej zawyża ocenę otłuszczenia i potrafi pokazać nadwagę u kogoś z niskim poziomem tkanki tłuszczowej. Odwrotnie działa u osób starszych, u których zamiast mięśni przybywa tłuszczu: BMI wtedy zaniża ryzyko. W obu sytuacjach rozstrzyga pomiar składu ciała lub obwód talii.

Przy wzroście 170 cm przedział masy odpowiadający prawidłowemu BMI to około 53 do 72 kg. Nie jest to jedna „docelowa waga”, tylko zakres o szerokości prawie dwudziestu kilogramów, w którym mieszczą się bardzo różne budowy ciała. Dlatego cel wagowy ustala się z uwzględnieniem obwodu talii, wieku i chorób, a nie z samego kalkulatora.

Sam wzór jest identyczny i progi 18,5, 25 i 30 też są wspólne. Płeć zmienia natomiast interpretację obwodu talii: u kobiet próg to 80 cm, u mężczyzn 94 cm. Kobiety mają fizjologicznie wyższy udział tkanki tłuszczowej przy tym samym BMI, więc ta sama liczba może oznaczać u dwóch osób inny skład ciała.

Program KOS-BAR, czyli kompleksowa opieka nad pacjentem z otyłością olbrzymią, obejmuje osoby z BMI co najmniej 40 albo z BMI od 35 do 40 z chorobą towarzyszącą. Poza tym dorosły pacjent w opiece koordynowanej w POZ ma do dziewięciu porad i konsultacji rocznie, w tym dietetycznych, a stawka NFZ za konsultację dietetyczną wynosi 66,79 zł.